8 ) اما فرق بين آخر كتاب يعنى از مرگ ابو الفضل ( صفحه 383 ) ببعد بقدرى آشكارست كه گويا شرح آن از قبيل توضيح واضحات شمرده شود و روشنترين آن همه قطع شدن مطلب تاريخ است در صفحه ( 382 ) در آخر داستان ابو الفضل و افتادن 17 سال از تاريخ مذكور ، چه اين قسمت ابتر در حوالى سنه 448 است و مرگ ابو الفضل در 465 ، و در آن هنگام او در ميان امراى سلجوقى به سختى گير كرده بود و از دو رويه ميانهء موسى بيغو و داود چغرى كه با هم خلاف داشتند درمانده و شايد دچار حبس و تبعيد و امثال ذلك شده و تاريخ آخر عمرش ناتمام مانده است - و از قضا در هيچ تاريخى اين قسمت از تاريخ سيستان و رقابت ميان امراى سلجوقى و نام ابو الفضل نصر بن احمد و ابو نصر برادرش و روابط آنان با غزنويان و سلجوقيان ديده نميشود كه شخص بداند كه از اين تاريخ ببعد چه بسر ابو الفضل مذكور آمده است [ 1 ] و اتفاقا احياء الملوك هم نام وى و جريانهاى تاريخى مذكور در فوق را ندارد ، و خود اين هم دليلى است كه ملك حسين و مورخين قبل از او اين تاريخ را در دست نداشته اند و اگر هم آن را ديده اند جزواتى از آغاز كتاب بوده است و الَّا دليلى نداشت كه قصهء ابو الفضل اول را مسكوت بگذارند ؟ و بالاخره بعد از مرگ ابو الفضل جملات كتاب هم از حيث لغت و تركيب و هم از حيث سياقت تاريخى يكباره عوض مىشود ، و جملات مصدرى بجاى تفاصيل مرتب پيش مىآيد و اين جمله ها متوالى و متتابع مىشود و در ضمن آنها گاهى بيست و دو و گاهى شانزده و گاهى يازده سال از متن تاريخ گم مىشود ( ص 391 - 392 ) و باز در صفحه ( 409 ) تاريخ بسياقت طبيعى خود از حيث رويه نه از حيث انشاء عود كرده و كتاب در صفحه ( 415 ) ختم ميگردد . از جمله اختلافات فاحش و آشكار عبارتى ، در صفحه 412 سطر 14 - 16 گويد : « ملك معظم نصير الحق و الدين چون اين سخن استماع كرد اثر غضب در بشرهء او متمكن گشت و آتش غيرت بالا گرفت . الى آخر » كه كاملا شبيه بعبارات همان عصر

--> [ 1 ] تا آنجا كه حقير ديده در تواريخ دو ابو الفضل را كه اولى نصر بن احمد و دومى نصر ابن خلف بن نصر بن احمد و هر دو ملقب بتاج الدين بوده اند يكى شمرده و ذكر نخستين را از بين برده اند - ابو الفضل دوم ممدوح عثمان مختارى و معزى و عبد الواسع جبلى است .